................شایداینچنین بتوانم زخمهای سربسته ام رامرهمی باشم
کی روا باشد دلم گردد به آغوش تو تنگ سیلی از مستان خورم آسوده گردی قلب سنگ کی روا باشد شوم دور از تو یار ... باشی و اوباشد و من بیقرار درد دل نتوان زدی در گوش عام هوش تو مدهوش او شد لعل خام خاطراتم در کویرت سرد باد روی غم می شویم و دل سرد باد باورت غرق وجودی گشته خواب روی ماهت میکشم هر شب به خواب من که نقاشی نبودم نقش باز محو رویت گشته ام بامن بساز بیا مرا ببر به خواب هایت، به طغیان احساساتـــــــــــت، به درون شوریـــــــــــــده ات . دل من، دستان من، تن من و احساسم دیگر از خیال تــــــــــــــــو سیراب شده انــــــــــــد... حجم حضورت لمس وجودت را می طلبند، تو آرزو نیستـــــــــــی... رنج خواستنت بی تابم، و نبودنت بی خوابم می کنـــــــــــــــد.... بیا که من سرا پا آتشــــــــــــــم.... نمی خواهم که عطش لبهایم را با بوسیدن گلبرگ هایِ نمی خواهم در آغوش برف، داغی تنم را به فراموشی بسپـــــــارم.... صدایــــــــــــم کــــــــــــــن.... زندگی.... دو قطره
آب كه به هم نزديك شوند، تشكيل يك قطره بزرگتر ميدهند... اما دوتكه
سنگ هيچگاه با هم يكی نمی شوند
! پس هر
چه سخت تر و قالبی تر باشيم، فهم ديگران
برايمان مشكل تر، و در نتيجه امکان
بزرگتر شدنمان نيز كاهش می یابد... آب در عين نرمی و لطافت در مقايسه با سنگ، به مراتب سر سخت تر، و در رسيدن به هدف خود لجوجتر و مصمم تر است. سنگ، پشت اولين مانع جدی می ايستد. اما آب... راه خود را به سمت دريا می يابد. در زندگی، معنای واقعی سرسختی، استواری و مصمم بودن را، در دل نرمی و گذشت بايد جستجو كرد. گاهی لازم است كوتاه بيايی... گاهی نمیتوان بخشید و گذشت...اما می توان چشمان را
بست و عبور کرد گاهی مجبور می شوی نادیده بگیری... گاهی نگاهت را به سمت ديگر بدوزي که نبینی.... ولی با آگاهی و شناخت درنهایت
بخشیدن را خواهی آموخت
(حس عجیبیه.....عشق در کنار دل شکستگی..........امروز بیشتر از هر روز دیگه ای دلم هواتو کرده.....امروز بیشتر از هر روز دلتنگتم.............کاش کسی بود تا بتوانست دلتنگیم را درک کند........)
:ادامه مطلب:
با یه لحن محکمی گفتم : آره خب ٬ خیلی وقتا !
گفت : ولی من واقعا یه غریبم توی این شهر !
آره ٬ من اونو داشتم ٬ ولی اون چی ؟
کیو داشت ؟ پناهش کی بود ؟
من ؟
منی که تنها پناهم خوده اون بود ؟!
انگار همیشه باید به تو باندیشم؟
انگار بدون تو نمی تونم زندگی کنم؟
انگار دوست دارم؟
انگار عاشقت شدم؟
واقعا من تو را دوست دارم؟
چون هیچ وقت نمی تونم احساسم را پنهان کنم
نمی تونم به تو فکر نکنم
یعنی خودم می خوام که به تو فکر کنم
چون فکر تو به من آرامش می بخشه
پس این یعنی من تو رو دوست دارم!!
که گاهی هر چقدر هم تلاش کنی برای ثابت کردن خودت مردم معمولا" آنگونه که دوست دارند تو را خواهند دید نه
پس آرام گام بردار با کوله باری از رویاها و افکار و خاطراتت و در خلوت خود همانی باش که می خواهی... گاهی
لبخند بزن و درکنارشان آرام قدم بزن ... برای زندگی!
دنیا را بد ساخته اند
کسی را که دوست داری تو را دوست نمی دارد
کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نمی داری
اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد
به رسم و آیین هرگز به هم نمی رسند
و این رنج است. زندگی یعنی این ....
به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟
کدام لحظه ی نایاب را اندیشه می کردیم؟
و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟
آری بی گمان پیش از اینها مرده بودیم…
اگر عشق نبود
اگر کینه نبود
قلبها تمامی حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند
اگر خداوند
یک روز آرزوی انسان را برآورده می کرد
من بی گمان
دوباره دیدن تو را آرزو می کردم و تو نیز
هرگز ندیدن مرا
آن گاه نمی دانم
به راستی خداوند کدام یک را می پذیرفت...
با همان چشمی که می زد زخم، مرهم می فروخت
زندگی چون برده داری پیر در بازار عمر
داشت یوسف را به مشتی خاک عالم می فروخت
زندگی این تاجر طماع ناخن خشک پیر
مرگ را همچون شراب ناب کم کم می فروخت
در تمام سالهای رفته برما روزگار
مهربانی می خرید از ما و ماتم می فروخت
من گلی پژمرده بودم در کنار غنچه ها
گل فروش ای کاش با آنها مرا هم می فروخت
و میدانم...
روزی فرا خواهد رسيد که...
قرعهء فال، به نام من ِ ديوانه زنند...
اين روزها...
در خلوتگاه اين دل ِ غمگينم...
دردی غريب احساس میکنم...
گويی سرپنجهء مرگ...
در گريبانش چنگ انداخته است...
چه کسی میداند؟...
شايد شیرین ترین روز، نزديکتر شده باشد...
اگر خنده است چرا گریه میكنیم ؟
اگر گریه است چرا خنده میكنیم ؟
اگر مر گ است چرا زندگی می كنیم ؟
اگر زندگی است چرا می میریم ؟
اگر عشق است چرا به آن نمی رسیم ؟
اگر عشق نیست چرا عاشقیم ؟
بیـــــــــــا......
این سو دستها در دست هم است و آن سو عاقبت این عشق !
به راستی آخر این داستان چگونه است ؟ تلخ یا شیرین ؟
سهم من و تو جدایی است یا برابر است با تولد زندگی مان ؟
چه زیباست لحظه ای که من به
سهم خویش رسیده باشم و تو نیز به ارزوی خود !
چه زیباست لحظه ای که سر نوشت
با دسته گلی سرخ به استقبال ما خواهد آمد!
چه تلخ است لحظه جدایی ما و چه غم انگیز است لحظه خداحافظی ما !
این سوی زندگی ما در تب و تاب یک دیدار می باشیم ....
و آن سوی زندگی یک علامت سوال در آخر قصه من و تو دیده می شود !
آیا ما به هم میرسیم یا نمیرسیم ؟
سرانجام این داستان به کجا ختم خواهد شد ؟
گفتم : کجا؟
گفت : رو قلبت ...
گفتم : می تونی؟
گفت : آره زیاد سخت نیست ...
گفتم : بنویس تا برای همیشه بمونه ...
یه خنجر برداشت ...
گفتم : این چیه؟
گفت : هیسسسسسسسسسسسسسسسسسسسس .
ساکت شدم ...
گفتم:بنویس دیگه چرا معطلی ؟
خنجر رو برداشت و با قسوت تیز اون نوشت :
دوستت دارم دیوونه !!!
اون رفته خیلی وقته ... کجا ؟ نمی دونم .
اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده ..
دنیا و قلب تو تنها یادگار خوبیهاست و دست تو تنها نوازش
کننده ی ستاره ها و تو تنها عشق اتشین من که در تنهایی
هایم تو را خواندم دیدم ، بوئیدم و بوسیدم من به چشمان تو
دخیل می بندم و هر چه پاکی است را به روشنی چشمانت
با نگاه معصوم تو پیوند می زنم من در تو گم می شوم شاید خود
را بیابم .
و عشق در آن زندگی می کردند. یک روز به اهالی جزیره خبر می رسه
که قرار است جزیره بره زیر آب و همه اهالی شروع به ساختن قایق کردند
به جز عشق چون عشق عاشقه جزیره بود و نمیخواست جزیره را تنها بگذارد.
جزیره داشت دیگه زیر آب می رفت و عشق دیگه چاره ای نداشت و قایقی
هم نداشت که بره.عشق پیش غرور رفت و به اون گفت:غرور تو منو با
خودت ببر و غرور گفت نه تو بدنت خیس و کثیفه و قایقه خوشگله منو کثیف
می کنی عشق پیش غم رفت و به اون گفت:غم تو منو با خودت ببر غم
گفت:من افسردم و میخوام تنها باشم و تو رو با خودم نمیبرم عشق این
بار پیشه شادیرفت و به اون گفت:شادی تو منو با خودت ببر.جوابی نشنید
آخه شادی اینقدر غرق در شادی بود که حتی صدای عشقو نشنید......
عشق دیگه نا امید شد.عشق داشت می مرد که ناگهان یه پیرمرد اومد
و گفت بیا عشق من تورو با خودم می برم و عشق بدون اینکه بپرسه که
تو کی هستی سوار شد .زمانیکه از قایق تو جزیره ی جدید پیاده شد دید
که پیرمرد رفت و او فراموش کرد که از پیرمرد تشکر کنه و اسمشو بپرسه.
عشق عالمی رو دید که در حال حل مسئله ای روی شن های ساحل بود
و از اون پرسید عالم تو به من بگو که اون پیرمرد کی بود؟او گفت زمان
عشق با تعجب گفت زمان؟؟؟؟....چرا زمان به من کمک کرد؟؟عالم گفت:
چون فقط زمان عظمت و بزرگی عشقو درک می کنه
پس هیچ گاه عشقمونو به غم ـ شادی ـ غرور نسپاریم و به
زمان بسپاریم...
.وقتی ناامید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی.
وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه.
وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یاد بیار کسی رو که توی دلت یه کلبه ساخته.
وقتی چشمات تهی از تصویرم شد به یاد بیار کسی رو که حتی توی عکسش بهت لبخند میزنه.
وقتی به انگشتات نگاه کردی به یاد بیار کسی رو که دستای ظریفش لای انگشتات گم میشد.
وقتی شونه هات خسته شد به یاد بیار کسی رو که هق هق گریش اونها رو می لرزوند
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم!!!
ومن شمع می سوزم ودیگر هیچ چیز از من نمی ماند
ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم !!!
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد!!!
و من دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم
درون سینه ی پرجوش خویش اما!!!
کسی حال من تنها نمی پرسد
ومن چون تک درخت زرد پاییزم !!!
که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او
ودیگر هیچی از من نمیماند!!
دیده ای شیشه خرد می شود ولی از هم نمی پاشد؟
+این روزها همان شیشه ام؛
خرد و تکه تکه،
از هم نمی پاشم ، ولی شکسته ام ،
_+باور کن!+_
از هرچه زندگیست دلت سیر می شود
گویی به خواب بود جوانیمان گذشت
گاهی چه زود فرصتمان دیر می شود
کاری ندارم آنکه کجایی چه می کنی
بی عشق سر مکن که دلت پیر می شود
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
صدای تیک تیک ساعت را گوش کن
شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی من صدای تورادرون قلب خودمیشنوم شایداینچنین بتوانم زخمهای سربسته ام رامرهمی باشم......(هانیه جون)
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
